sumastyli - swiat nie dla nas
Player audio w wersji BETA. Ew. zgłoszenia błędów prosimy kierować na
Opis
- O pliku 03:43 / 3,41 MB
sumastyli - swiat nie dla nas
Kody na stronę
x
Komentarze (17)
/ 2012-03-10 23:34:01
zajebiste;]
Uwielbiam . ! < 33
/ 2010-12-20 21:00:38
Wyjebane <3
SumaStyli - Świat nie dla nas Drukuj
A gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był
Zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby
By przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych
Bzdur, przeżyć moc
przeżyć tak aby przeżyć
Tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy
Zwyciężyć ból, mieć dom
swój na krańcu tęczy
Tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią
A noc międzyplanetarną podróżą w normalność
Gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna
A my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia
Prawda w treściach zła sześcian roznosi
Lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć
Ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć
Zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie
A wtedy krzykniesz padając na kolana
A ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas
Nie jest dla nas...
[tylko tekstyhh.pl]
Chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi
O tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi
Księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć
Zrozumieć dokąd gonią strzępki ludzkich sumień
Po co nadziei strumień kierują w stronę cienia
Dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera
Ukryta przez pokolenia księga zrozumienia
Znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma
Chciałbym znaleźć futerał, a w nim skrzypce
Na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę
Aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia
Odeszły w głąb, w stronę
zapomnienia
By iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń
Kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń
Bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą
Znalazłem go, skrzypiec nie było
A gdyby tak namalować świat kolorami
Schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami
Za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas
Tańcząc ze wskazówkami, śmiać mu się w twarz
I pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba
Nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia
Na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać
Tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu
A gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki
I farbą wolności pokryć istnienia kartki
Wspomnienia klatki zamalować tęczą
Schowaną w pudełko, okrytą w codzienność
Puścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie
Na papier, jak gęsto pokrywa atrament
Tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję
Przykro mi, ten świat nie istnieje
Nie istnieje...
A gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był
Zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby
By przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych
Bzdur, przeżyć moc
przeżyć tak aby przeżyć
Tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy
Zwyciężyć ból, mieć dom
swój na krańcu tęczy
Tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią
A noc międzyplanetarną podróżą w normalność
Gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna
A my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia
Prawda w treściach zła sześcian roznosi
Lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć
Ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć
Zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie
A wtedy krzykniesz padając na kolana
A ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas
Nie jest dla nas...
[tylko tekstyhh.pl]
Chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi
O tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi
Księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć
Zrozumieć dokąd gonią strzępki ludzkich sumień
Po co nadziei strumień kierują w stronę cienia
Dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera
Ukryta przez pokolenia księga zrozumienia
Znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma
Chciałbym znaleźć futerał, a w nim skrzypce
Na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę
Aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia
Odeszły w głąb, w stronę
zapomnienia
By iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń
Kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń
Bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą
Znalazłem go, skrzypiec nie było
A gdyby tak namalować świat kolorami
Schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami
Za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas
Tańcząc ze wskazówkami, śmiać mu się w twarz
I pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba
Nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia
Na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać
Tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu
A gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki
I farbą wolności pokryć istnienia kartki
Wspomnienia klatki zamalować tęczą
Schowaną w pudełko, okrytą w codzienność
Puścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie
Na papier, jak gęsto pokrywa atrament
Tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję
Przykro mi, ten świat nie istnieje
Nie istnieje...
/ 2010-10-06 14:47:55
Skor [verse1]
a gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był
zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby
by przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych
bzdur, przeżyć moc przeżyć tak aby przeżyć
tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy
zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy
tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią
a noc międzyplanetarną podróżą w normalność
gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna
a my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia
prawda w treściach zła sześcian roznosi
lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć
ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć
zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie
a wtedy krzykniesz padając na kolana
a ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas...
Mati [verse2]
chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi
o tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi
księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć
zrozumieć dokąd gonią, strzępki ludzkich sumień
po co nadziei strumień kierują w stronę cienia
dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera
ukryta przez pokolenia, księga zrozumienia
znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma
chciałbym znaleźć futerał a w nim skrzypce
na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę
aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia
odeszły w głąb, w stronę zapomnienia
by iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń
kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń
bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą
znalazłem go, skrzypiec nie było
Buka [verse3]
A gdyby tak namalować świat kolorami,
schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami
za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas
tańcząc ze wskazówkami śmiać mu się w twarz
i pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba
nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia
na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać
tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu
a gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki
i farbą wolności pokryć istnienia kartki
wspomnienia klatki zamalować tęczą,
schowaną w pudełko, okrytą w codzienność
wypuścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie
na papier, jak gęsto pokrywa atrament
tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję
przykro mi... ten świat nie istnieje...
a gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był
zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby
by przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych
bzdur, przeżyć moc przeżyć tak aby przeżyć
tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy
zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy
tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią
a noc międzyplanetarną podróżą w normalność
gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna
a my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia
prawda w treściach zła sześcian roznosi
lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć
ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć
zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie
a wtedy krzykniesz padając na kolana
a ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas...
Mati [verse2]
chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi
o tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi
księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć
zrozumieć dokąd gonią, strzępki ludzkich sumień
po co nadziei strumień kierują w stronę cienia
dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera
ukryta przez pokolenia, księga zrozumienia
znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma
chciałbym znaleźć futerał a w nim skrzypce
na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę
aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia
odeszły w głąb, w stronę zapomnienia
by iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń
kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń
bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą
znalazłem go, skrzypiec nie było
Buka [verse3]
A gdyby tak namalować świat kolorami,
schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami
za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas
tańcząc ze wskazówkami śmiać mu się w twarz
i pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba
nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia
na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać
tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu
a gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki
i farbą wolności pokryć istnienia kartki
wspomnienia klatki zamalować tęczą,
schowaną w pudełko, okrytą w codzienność
wypuścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie
na papier, jak gęsto pokrywa atrament
tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję
przykro mi... ten świat nie istnieje...
/ 2010-08-28 12:30:25
AVE SumaStyli !!!
/ 2010-08-11 02:11:19
;****
/ 2010-07-05 16:16:52
SumaStyli
Świat Nie Dla Nas
Skor [verse1]
a gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był
zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby
by przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych
bzdur, przeżyć moc przeżyć tak aby przeżyć
tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy
zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy
tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią
a noc międzyplanetarną podróżą w normalność
gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna
a my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia
prawda w treściach zła sześcian roznosi
lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć
ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć
zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie
a wtedy krzykniesz padając na kolana
a ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas...
Mati [verse2]
chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi
o tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi
księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć
zrozumieć dokąd gonią, strzępki ludzkich sumień
po co nadziei strumień kierują w stronę cienia
dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera
ukryta przez pokolenia, księga zrozumienia
znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma
chciałbym znaleźć futerał a w nim skrzypce
na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę
aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia
odeszły w głąb, w stronę zapomnienia
by iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń
kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń
bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą
znalazłem go, skrzypiec nie było
Buka [verse3]
A gdyby tak namalować świat kolorami,
schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami
za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas
tańcząc ze wskazówkami śmiać mu się w twarz
i pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba
nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia
na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać
tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu
a gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki
i farbą wolności pokryć istnienia kartki
wspomnienia klatki zamalować tęczą,
schowaną w pudełko, okrytą w codzienność
wypuścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie
na papier, jak gęsto pokrywa atrament
tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję
przykro mi... ten świat nie istnieje... Skor [verse1] a gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby by przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych bzdur, przeżyć moc przeżyć tak aby przeżyć tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią a noc międzyplanetarną podróżą w normalność gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna a my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia prawda w treściach zła sześcian roznosi lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie a wtedy krzykniesz padając na kolana a ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas... Mati [verse2] chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi o tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć zrozumieć dokąd gonią, strzępki ludzkich sumień po co nadziei strumień kierują w stronę cienia dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera ukryta przez pokolenia, księga zrozumienia znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma chciałbym znaleźć futerał a w nim skrzypce na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia odeszły w głąb, w stronę zapomnienia by iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą znalazłem go, skrzypiec nie było Buka [verse3] A gdyby tak namalować świat kolorami, schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas tańcząc ze wskazówkami śmiać mu się w twarz i pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu a gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki i farbą wolności pokryć istnienia kartki wspomnienia klatki zamalować tęczą, schowaną w pudełko, okrytą w codzienność wypuścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie na papier, jak gęsto pokrywa atrament tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję przykro mi... ten świat nie istnieje...
Świat Nie Dla Nas
Skor [verse1]
a gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był
zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby
by przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych
bzdur, przeżyć moc przeżyć tak aby przeżyć
tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy
zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy
tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią
a noc międzyplanetarną podróżą w normalność
gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna
a my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia
prawda w treściach zła sześcian roznosi
lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć
ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć
zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie
a wtedy krzykniesz padając na kolana
a ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas...
Mati [verse2]
chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi
o tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi
księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć
zrozumieć dokąd gonią, strzępki ludzkich sumień
po co nadziei strumień kierują w stronę cienia
dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera
ukryta przez pokolenia, księga zrozumienia
znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma
chciałbym znaleźć futerał a w nim skrzypce
na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę
aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia
odeszły w głąb, w stronę zapomnienia
by iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń
kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń
bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą
znalazłem go, skrzypiec nie było
Buka [verse3]
A gdyby tak namalować świat kolorami,
schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami
za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas
tańcząc ze wskazówkami śmiać mu się w twarz
i pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba
nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia
na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać
tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu
a gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki
i farbą wolności pokryć istnienia kartki
wspomnienia klatki zamalować tęczą,
schowaną w pudełko, okrytą w codzienność
wypuścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie
na papier, jak gęsto pokrywa atrament
tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję
przykro mi... ten świat nie istnieje... Skor [verse1] a gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby by przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych bzdur, przeżyć moc przeżyć tak aby przeżyć tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią a noc międzyplanetarną podróżą w normalność gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna a my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia prawda w treściach zła sześcian roznosi lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie a wtedy krzykniesz padając na kolana a ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas... Mati [verse2] chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi o tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć zrozumieć dokąd gonią, strzępki ludzkich sumień po co nadziei strumień kierują w stronę cienia dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera ukryta przez pokolenia, księga zrozumienia znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma chciałbym znaleźć futerał a w nim skrzypce na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia odeszły w głąb, w stronę zapomnienia by iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą znalazłem go, skrzypiec nie było Buka [verse3] A gdyby tak namalować świat kolorami, schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas tańcząc ze wskazówkami śmiać mu się w twarz i pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu a gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki i farbą wolności pokryć istnienia kartki wspomnienia klatki zamalować tęczą, schowaną w pudełko, okrytą w codzienność wypuścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie na papier, jak gęsto pokrywa atrament tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję przykro mi... ten świat nie istnieje...
/ 2010-07-05 16:15:55
SumaStyli
Świat Nie Dla Nas
Skor [verse1]
a gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był
zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby
by przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych
bzdur, przeżyć moc przeżyć tak aby przeżyć
tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy
zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy
tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią
a noc międzyplanetarną podróżą w normalność
gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna
a my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia
prawda w treściach zła sześcian roznosi
lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć
ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć
zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie
a wtedy krzykniesz padając na kolana
a ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas...
Mati [verse2]
chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi
o tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi
księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć
zrozumieć dokąd gonią, strzępki ludzkich sumień
po co nadziei strumień kierują w stronę cienia
dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera
ukryta przez pokolenia, księga zrozumienia
znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma
chciałbym znaleźć futerał a w nim skrzypce
na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę
aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia
odeszły w głąb, w stronę zapomnienia
by iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń
kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń
bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą
znalazłem go, skrzypiec nie było
Buka [verse3]
A gdyby tak namalować świat kolorami,
schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami
za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas
tańcząc ze wskazówkami śmiać mu się w twarz
i pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba
nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia
na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać
tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu
a gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki
i farbą wolności pokryć istnienia kartki
wspomnienia klatki zamalować tęczą,
schowaną w pudełko, okrytą w codzienność
wypuścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie
na papier, jak gęsto pokrywa atrament
tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję
przykro mi... ten świat nie istnieje... Skor [verse1] a gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby by przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych bzdur, przeżyć moc przeżyć tak aby przeżyć tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią a noc międzyplanetarną podróżą w normalność gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna a my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia prawda w treściach zła sześcian roznosi lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie a wtedy krzykniesz padając na kolana a ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas... Mati [verse2] chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi o tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć zrozumieć dokąd gonią, strzępki ludzkich sumień po co nadziei strumień kierują w stronę cienia dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera ukryta przez pokolenia, księga zrozumienia znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma chciałbym znaleźć futerał a w nim skrzypce na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia odeszły w głąb, w stronę zapomnienia by iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą znalazłem go, skrzypiec nie było Buka [verse3] A gdyby tak namalować świat kolorami, schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas tańcząc ze wskazówkami śmiać mu się w twarz i pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu a gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki i farbą wolności pokryć istnienia kartki wspomnienia klatki zamalować tęczą, schowaną w pudełko, okrytą w codzienność wypuścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie na papier, jak gęsto pokrywa atrament tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję przykro mi... ten świat nie istnieje...
Świat Nie Dla Nas
Skor [verse1]
a gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był
zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby
by przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych
bzdur, przeżyć moc przeżyć tak aby przeżyć
tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy
zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy
tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią
a noc międzyplanetarną podróżą w normalność
gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna
a my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia
prawda w treściach zła sześcian roznosi
lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć
ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć
zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie
a wtedy krzykniesz padając na kolana
a ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas,
nie jest dla nas, nie jest dla nas...
Mati [verse2]
chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi
o tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi
księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć
zrozumieć dokąd gonią, strzępki ludzkich sumień
po co nadziei strumień kierują w stronę cienia
dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera
ukryta przez pokolenia, księga zrozumienia
znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma
chciałbym znaleźć futerał a w nim skrzypce
na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę
aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia
odeszły w głąb, w stronę zapomnienia
by iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń
kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń
bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą
znalazłem go, skrzypiec nie było
Buka [verse3]
A gdyby tak namalować świat kolorami,
schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami
za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas
tańcząc ze wskazówkami śmiać mu się w twarz
i pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba
nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia
na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać
tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu
a gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki
i farbą wolności pokryć istnienia kartki
wspomnienia klatki zamalować tęczą,
schowaną w pudełko, okrytą w codzienność
wypuścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie
na papier, jak gęsto pokrywa atrament
tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję
przykro mi... ten świat nie istnieje... Skor [verse1] a gdybyśmy uciekli gdzie nikt nigdy nie był zaczęli od początku już nie patrząc na potrzeby by przebić ten mur chmur przebyć niebyt niemych bzdur, przeżyć moc przeżyć tak aby przeżyć tu, wierzyć w cud przeciąć łańcuch i więzy zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią a noc międzyplanetarną podróżą w normalność gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna a my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia prawda w treściach zła sześcian roznosi lecz milkną głosy, serce zaczyna broczyć ból nas jednoczy, blizny uczą nas milczeć zmysły, magnetyzm istnień nim ciepło zniknie a wtedy krzykniesz padając na kolana a ten czar pryśnie, bo ten świat nie jest dla nas nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas, nie jest dla nas... Mati [verse2] chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi o tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć zrozumieć dokąd gonią, strzępki ludzkich sumień po co nadziei strumień kierują w stronę cienia dlaczego? przecież nadzieja ostatnia umiera ukryta przez pokolenia, księga zrozumienia znalazłem ją, w niej puste kartki, nic nie ma chciałbym znaleźć futerał a w nim skrzypce na nich zagrać melodię, którą usłyszeć dziś chcę aby umilkły wszystkie te zakłamane brzmienia odeszły w głąb, w stronę zapomnienia by iść do przeznaczenia po pięciolinii zdarzeń kluczem wiolinowym otwierając drzwi do marzeń bieg do wyobrażeń był wtedy moją siłą znalazłem go, skrzypiec nie było Buka [verse3] A gdyby tak namalować świat kolorami, schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas tańcząc ze wskazówkami śmiać mu się w twarz i pragnieniami sięgnąć gwiazd i dotknąć nieba nie bać się i zabić strach, topić w blasku spojrzenia na przeznaczenia piasku już nigdy nie wracać tu idąc po omacku, po pamiętniku świata snu a gdyby tak namalować tam zeszyt w kratki i farbą wolności pokryć istnienia kartki wspomnienia klatki zamalować tęczą, schowaną w pudełko, okrytą w codzienność wypuścić na zewnątrz ją patrzeć jak kapie na papier, jak gęsto pokrywa atrament tam zostać na wieczność, odzyskać nadzieję przykro mi... ten świat nie istnieje...
/ 2010-06-03 21:03:52
Zaaaajebiste !
/ 2010-05-23 22:08:43
powinno sie tego sluchac z zamknietymi oczami...
dobra robota chlopaki!
dobra robota chlopaki!
;**
/ 2010-05-05 12:49:02
podoba mi sie :)
ZAJEBISTE :))
niesamowite <3 !!!!
